Yalan (2018)

Gerçekten karmaşık bir dünya… “Yalan” filmi, ergenlik çağındaki insanların içsel çatışmalarını ve çaresizliklerini acı bir şekilde gözler önüne seriyor. Yönetmen Veena Sud’ın etkileyici anlatımıyla, masumiyetin kayboluşuna ve aldatmacaların içinde kaybolan bir ailenin hikayesine tanıklık ediyoruz. Başrollerde gördüğümüz Peter Sarsgaard ve Mireille Enos, her sahnede derin bir tutulma hissettiriyor. Özellikle Owen karakterini canlandıran Sarsgaard, zor bir babanın duygusal yükünü ustalıkla taşıyor.

Film, olayın merkezinde bulunan ergen bir kızın, en yakın arkadaşını acımasızca öldürme itirafıyla başlıyor. İçinde bulunduğu bu bitmek bilmeyen karmaşa, ailesini koca bir yalanın içerisine sürüklüyor. Anne-baba olarak ele alınan karakterlerin, ruhsal çöküntüyü nasıl idare etmeye çalıştığını izlerken; o anki çaresizlikleri ve geç kalmışlıkları yürek burkuyor. Vallahi, gözlerim doldu resmen…

Kızının hatalarıyla yüzleşemeyen bir ebeveyn olarak, nasıl korkunç bir suçun üstünü kapatmaya çalışacaklar? Acı bir gerçeklik var; yalanlar, zamanla daha büyük yalanlar doğuruyor… Sonra ortaya çıkacak olan, sadece kaybedilen bir yaşam mı? Yoksa yitip giden tüm hayaller mi? Joey King’in performansı ise, belirsizlik içinde kaybolan bir genç kızın derin acısını hissettiriyor. Her sahnede, aslında doğru olanın ne olduğunu sorguluyorsunuz.

Film, kimi zaman heyecan verici, kimi zaman gözyaşlarınıza engel olamaz hale getiren bir drama. Hem gerilim dolu anlar, hem de insanın içindeki karanlıkla yüzleşme kurgusuyla dolu olan bu yapım, gerçekten izlenmeye değer. Yalanların ve aldatmacaların içindeki bir ailenin derinlerine indikçe, bizlerle birlikte çözülmeye çalışılan bir bilinmezlikle yüzleşiyoruz… Harbiden öyle! “Yalan” izleyiciye kendini sorgulatacak, düşündürecek ve muhtemelen uzun süre akıllardan çıkmayacak bir film.