P (2005)

Karanlık sokaklar, parlayan neon ışıkları ve bir çırpıda geçen hayatlar… 2005 yapımı “P” filmi, bu atmosferde geçen özgün bir hikaye sunuyor. Yetim bir kız olan Tisay’ın, hasta büyükannesinden öğrendiği sihri kullanarak hayatını idame etmeye çalışması üzerine kurulu. Hayat, Tisay için her geçen gün daha da zorlaşıyor. Bangkok’un köhnemiş köşe başlarında tutunmaya çalışırken, karşılaştığı kötü karakterler onu her an daha derin bir çukura çekiyor.

Yönetmen Paul Spurrier, Tisay’ın masumiyetinin ardındaki karanlık güçlerle dolu bu destanı ustaca işleyerek, izleyiciyi derin bir duygusal yolculuğa çıkarıyor. Aslında, bir yandan Avrupa’nın modern dünyasına karşı bir geriye dönüş, diğer yandan da doğudaki mistisizmin yoğunluğu… Tisay’ın hikayesi, bir yandan sihirli bir rüya gibi sürerken, diğer yandan hayatın acı gerçekleriyle kesişiyor.

Sihir ve kargaşa arasında kaybolmuşken, Tisay’ın içindeki cesaret patlak veriyor. Her açıdan zor bir mücadele verirken, doğaüstü güçlerle nasıl başa çıkabileceğini öğrenmeye başlıyor. İçsel çatışmaları ve çevresindeki tehlikeler, onu daha da olgunlaştırıyor; bu da izleyiciye yoğun bir sürükleyicilik kazandırıyor. “Bunu yapmam gerekiyor, ama belası çok büyük…” diye düşündüğünü hayal edebiliyorum.

Müzik ve görsel sanatın ustaca birleşimi, izleyiciye gerçekten bir şeyler hissettiriyor. Hangi sahnede hangisi yükseliyor, hangisi alçalıyor derken, içimde bir yerlerde bir şeyler kıpırdanıyor. Ne de olsa aşırı sıradanlık ve karmaşa arasında kalmış bir genç kızın hikayesini izliyoruz. “P”, sevdiklerimizin değerini anlamamız için bir hatırlatıcı niteliğinde. Bazen hayat, beklenmedik sürprizlerle dolu bir kutu oluyor… İşte tam bu yüzden bu film, izlemeye değer!