Vahşet (1987)

Ormanın derinliklerinde sadece doğal seslerin yankılandığı, yalnızlıkla dolu bir kabin… Ash ile Linda’nın “nasıl olsa hiç kimse yok, rahat rahat takılırız” düşüncesiyle geldikleri bu yer, beklenmedik bir kabusa dönüşmek üzere. Hayatlarını değiştirecek o an, profesörün kaydettiği o lanetli video ile başlar. “Ölüler Kitabı” derken, akla hayale gelmeyecek bir şeytanı uyandıracaklar farkında değiller… Of ya, bu filme bir kez daha dönünce, kimin ne mahvolduğunu hatırlamak bile zor.

O video, bir eğlenceden çok daha fazlası; beklenmedik bir dehşet yolculuğunun kapılarını aralıyor. Linda’nın içine nüfuz eden karanlık, dönüştürülmesi imkânsız bir canavara dönüştürüyor onu; deadite, kılavuzlarını katlederek her şeyin dengesini alt üst ediyor. Ash’e ne olacak? Sevgilisi de bu vahşetten kurtulamayacak mı? Gerçekten içerisi öyle karmaşık ki, her köşeden korkunun sızdığı bu yerde Ash’in dayanıklılığı, aklını koruma çabasının önüne geçebilecek mi, merak ediyorum.

Ve tam da bu sırada, profesörün kızı ve arkadaşları kulübeye geliyor… Harbiden yanlış bir zamanda! Aşk, arkadaşlık ve hayatta kalma mücadelesi içinde yepyeni bir kabusla yüzleşiyorlar. Herkesi tek tek etkisi altına alan o şeytanın oyunu, ikilikle dolu bir karmaşa çıkarıyor ortaya. Gerçekten, bu dehşetin sınırlarını zorlamak üzere yola çıkıp, aynı zamanda aşk ve dostluk bağlarını sorgulamak zorundalar.

Vahşet (1987), korku filmlerinin efsanevi isimlerinden Sam Raimi’nin elinden çıkmış, Bruce Campbell’ın performansıyla bir ilke imza atmış. Her köşesinde belirsiz bir korkunun saklandığı orman, karanlık bir gizem kadar derin. Hem gülmek hem de korkmak için yeniden izlenesi bir yapım… Korkunun sınırlarını zorlayarak hem aklımızı hem de kalbimizi sarsan bir yolculuğa davet ediyor bizi.