Suyun Sesi (2017)

Gerçekten de harbiden etkileyici bir film… “Suyun Sesi” bizi, 1963 Amerika’sında, Soğuk Savaş’ın karanlık ve belirsiz atmosferinde sıradışı bir yolculuğa çıkarıyor. Yönetmen Guillermo del Toro’nun kalemiyle hayat bulan bu hikaye, hem bir aşk masalı hem de insan ve doğa arasındaki bağlantının derinliklerine iniyor. İzleyiciyi ışık ve gölgelerle dolu bir dünyaya davet eden film, dilsiz bir kadın olan Elisa Esposito’nun, tesadüf eseri keşfettiği gizemli bir yaratıkla kurduğu dokunaklı ilişkiyi konu alıyor.

Elisa’nın dünyası, sesin ötesinde bir kelime hapsi… Sessizliğin içinde kaybolmuş, toplumun dışına itilmiş bir birey. Düşünsenize, her gün yüksek güvenlikli bir laboratuvarın içinde günlerini geçiriyor. Temizlikçilik yaparken, kendi içsel savaşlarını yaşıyor. Ne yazık ki, kimse sesini duymuyor. Ama bir gün, laboratuvarda gizli bir deneyle tanışıyor. Bu deney, bir deniz yaratığı. İlk başta korkutucu, sonra ise tuhaf bir şekilde cazibeli… Ooof, işte o an, her şey değişiyor.

Elisa’nın sıradışı aşk hikayesi, sadece bir insana değil, aynı zamanda insanlık haline de dair sorular soruyor. Ne demek gerçek aşk? Sadece bedenlerin birleşmesi mi, yoksa ruhların kaynaşması mı? Del Toro, bizi aşkın biçimlerini sorgulamaya yönlendiriyor. Kısacası, filmde her sahne bir tablo gibi… Duygular, renkler, müzikler; her biri birer detay. Sally Hawkins’in Elisa ile harika bir performans sergilemesi, sizi derinden etkiliyor. Her bir bakışı, duygusallığın en ince kılcal damarlarını yakalıyor.

Yardımcı oyuncular da bu büyüyü tailiyor; Octavia Spencer ve Richard Jenkins gibi isimler, filmi daha da zenginleştiriyor. İzlerken ne demek istediğimi tam olarak anlayacaksınız… “Suyun Sesi”, bir peri masalı gibi başladı, ama derinliğiyle insanı bir o kadar etkileyen bir drama haline geliyor. Herkesin hayatında bir “seshiz” ya da “gizli aşkı” vardır ya; belki de bu filmde kendinizi biraz bulacaksınız. Eğer hala izlemediyseniz, gerçekten çok şey kaçırıyorsunuz…