Ritüel (2017)

Karanlık ormanlar, eski efsaneler… Bunların birleşimi, David Bruckner’ın yönetmenliğini üstlendiği “Ritüel” filminde hayat buluyor. Dört yakın arkadaş, üniversiteden beri birbirleriyle olan dostluklarını sürdürmeye çalışıyorlar. Ama bir trajedi, hepsinin hayatını altüst ediyor. Yakın arkadaşlarının beklenmedik ölümü, bu dört kafadarı bir araya getiriyor. Of ya, böyle bir durumda dost olmanın ne kadar önemli olduğu bir kez daha anlaşılıyor. Vallahi, bazen kaybettiklerimizi hatırlamak o kadar zor ki…

İskandinavya’nın nefes kesici güzellikteki doğasına doğru bir yürüyüşe çıkıyorlar. Hayatlarını yeniden gözden geçirecek, arkadaşlıklarını tazeleyecekler. Ama bilmiyorlar ki… Bu yolculuk, aynı zamanda karanlık bir lanetin başlangıcı. Yanlış bir dönüş, onları doğanın kollarında esrarengiz ve tehditkar bir dünyaya sürüklüyor. Ormanın derinliklerindeki kadim güçler, her adımı takip ediyor. Heavy metal melodisi gibi bir atmosferin içine düşüyorlar ve her kavşak, başka bir sır açığa çıkarıyor…

Karanlık, gürültü ve belirsizlik birleşince, şansları kalmadığını hissediyorlar. Bir anlık dikkatsizlikle, İskandinav efsanelerindeki korkunç gerçeklerle karşılaşmaya başlıyorlar. Bütün gözler üzerlerinde; ormanın karanlık köşeleri, adeta ihanet bekliyor. Aralarındaki kardeşlik bağları, birer birer sarsılırken, yaşadıkları facia onları farklı yollara savuruyor. İkisinin cesareti yetersiz kalırken, diğeri için aslında çok geç olabilir…

Ritüel, sadece bir korku filmi olmaktan öte; dostluğun, kaybın ve korkunun birbirine nasıl sarıldığını gösteriyor. Doğanın görkemli güzelliği ve içindeki karanlık; izleyiciyi koltuğuna mıhlarken, dostluk üzerine düşündürüyor. Tek bir soruyla bitiyor; dostluk, bu karanlığı aşmak için yeterli mi? Her an, her ses, her gö shadow bir gizem barındırıyor…