Künye 143 (2014)

Olfat, çocuklarını zorlu şartlar altında büyüten bir anne… Evde bir gün bulduğu nota kalbi yerinden fırlayacak gibi oluyor. Notta “Arkadaşlarımla birlikte savaşa gideceğiz” yazıyor. Bu, kendisini ve çevresindekileri telaşın içine sürükleyen bir haber. Hani her şeyin normal gittiği sanılırken bir anda hayatın nasıl değiştiğini göze alabilmek, işte bu filmde tam olarak o anı yaşıyoruz. Olfat’ın bir oğlu, Yonos, madende çalışıyor; hayatta kalmak için oldukça çabalıyorlar. Ama bir gün, savaş kapıyı çaldığında, her şey altüst oluyor.

Vallahi düşünmeden edemiyor insan, bu hayat ne kadar da acımasız, değil mi? Yanos’un arkadaşlarının savaşa gitme kararının ardında yatan gençlik heyecanı, Olfat’ın kalbinde yankılanırken, annelik duygusu tüm ağırlığıyla üzerine çöküyor. Sonuçta, bir anne için karşı karşıya kalınan savaş, sadece evlatları için değil, bütün bir hayatı etkileyen bir kargaşaya dönüşüyor. Olfat, o dönemki kaygılı bekleyişler içerisinde, yaptığı her işte bir parça umut arıyor. İşte o umut, küçük bir radyodan gelen seslerle hayata tutunmasına yardımcı oluyor.

Ve derken, beklenen haber gelir; operasyon Valfajr başarısızlıkla sonuçlanır. “Bana ne oldu, Yonos hala sağ mı?” diye düşünüyor. Arkadaşının ismini duyduğunda, içindeki korkular bir dağ gibi büyüyor. Radyoyu sırtına asıp, her yere taşımak zorunda kalıyor… Savaşın ve kayıpların ortasında bir annenin fedakarlıklarını, korkularını ve umudunu gözler önüne seren, içten bir anlatım… Künye 143, bize savaşın insana neler yaptığını anlatan, akıllardan silinmeyecek bir drama örneği. Her anında bir kalp kırıklığı, her sözünde bir umut taşır. Harbiden bakış açınızı değiştirecek bir film.