İki Hınzır Adam (1993)

John (Jack Lemmon) ve Max (Walter Matthau)… İki huysuz ihtiyar, iki eski dost. Hayatları boyunca süren didişmeleri, adeta bir köy ağzı gibi herkesin dilinde dolaşıyor. Kiminin gülmesine, kiminin gözyaşı dökmesine neden olan bu komedi dolu savaş, 50 yıl boyunca kesintisiz devam etmişken, kasabaya olan bir kadının gelişi her şeyi değiştirecek. Ariel (Ann-Margret) öyle biri ki; karizmatik, çekici ve bambaşka bir aura yansıtan bir kadın. İkili dostluğun bir zamanlar içine düştüğü sıradanlık, Ariel’in gelmesiyle yeniden alevleniyor. Ama vallahi de, billahi de bu durum tam anlamıyla bir birlikte olma çabası değil, daha çok birbirlerine olan düşkünlüklerini kanıtlamak için bir savaş haline geliyor.

İki adam, 50 yıl boyunca her bahar en çok hınzırca kışkırtılan rekabeti sürdürüyor. Ama işin içinde bir de aşkın kıskançlıkla dolup taşan doğası var… Ariel, onu tanıyan herkesin kalbinde sıcak bir iz bırakırken, John ve Max onu kazanmak için her türlü entrikayı denemekten geri durmuyorlar. Bir bakıyorsunuz, bir ihanet planı kuruyorlar, diğer bakıyorsunuz, dostluklarının sınırlarını zorlamakta bir sakınca görmüyorlar.

Hani derler ya, patron kim? İşte tam o noktada her şeyin esas patronu Ariel’in tavırlarıyla derinleşiyor. Ne zaman bir araya gelseler, bir şaka yaparken bile bir öfke patırtısı çıkıyor. O şarkılı, eğlenceli muhabbet ortamı içinde her an bir kayıptan korkan, ama her seferinde birbirine sarılan iki hınzır adam… Gerçekten dostluk böyle bir şey mi? İki eski dostun, yüreğimizi ısıtan komedi dramında, dostluğun ve rekabetin sınırlarının nasıl bulanıklaştığını gösteriyor. Her anı ayrı bir heyecan, her diyalog ayrı bir duygu… “İki Hınzır Adam”, aşk, dostluk ve rekabet dolu sahneleriyle kalbimizi ısıtıyor; abartmadan söyleyelim, kendimizi bulduğumuz bir hikaye. Harbiden de kaçırılmaması gereken bir film!