Evelyn (2019)

Evelyn, Orlando von Einsiedel’in yönettiği, kayıpların üzerine derinlemesine giden, belgesel türünün etkileyici örneklerinden biri. Film, yönetmenin kendi kardeşinin intiharına tanıklık ettikten sonra yaşadığı zorlu süreç üzerinden ilerliyor. Gerçekten de, hayatın en karanlık köşelerine ışık tutmayı başaran bir yapım. Kardeşinin anısını yaşatmak için çıktığı yolculuk, hem bir bireyin hem de ailenin duygusal yüklerini gözler önüne seriyor.

Hani bazı filmler vardır, izlediğin anda içiniz burkulur, gözlerinizde biriken yaşları tutamazsınız. İşte bu film de o cinsten. Yönetmen, kendi kaybı üzerinden ailesiyle birlikte, o zor anların, acının ve hatıraların peşinde koşuyor. Abisi ya da ablası, kaybettiklerimizi aslında nasıl unutmamız gerektiğini sorgulatıyor… Ebeveynlerin, kardeşlerin ve akrabaların, bu kaybı nasıl yaşadığı, bununla nasıl başa çıktıkları, film boyunca deneyimlenen bir dizi duyguyu getiriyor önümüze.

Kimi zaman bir kahkahanızına, kimi zaman ise gözyaşlarına boğulacağınız anlar var. Aile dinamikleri, kaybın bir araya getirdiği insanlar ve hatıralar arasında dolanan o derin hisler… Zaman geçse de, hayat devam etse de, bazı anılar asla silinmiyor. Von Einsiedel’in etkili anlatımı, izleyiciyi o derin sulara sürüklüyor. Abiye, abla ya da sevilen bir dostun, arkamızda bıraktıkları düşüncesiyle doluyuz. Film, sadece kaybı değil, kaybın getirdiği sorunları, yüzleşmeleri masalsı bir dille anlatıyor.

Evelyn, izleyiciye sadece bir belgesel sunmakla kalmıyor; aynı zamanda kayıpların, yaşamların, anıların ve yeniden doğuşların hikayesini de aktarıyor. Vallahi, izledikten sonra düşünmemek mümkün değil. “Neden böyle oldu?” diye sorgulatıyor, insana… Kaybettiğimiz sevdiklerimizi nasıl anmalıyız, nasıl yaşatmalıyız… Özetle, bu belgesel, izleyenleri derinden etkileyen bir cenaze değil, bir yeniden doğuş hikayesi.