Bir Zamanlar Anadolu'da (2011)

Bir Zamanlar Anadolu’da… Adı gibi, Anadolu’nun karanlık ve mekanik yüzünü gösteriyor bu yapım. Nuri Bilge Ceylan’ın ustalığıyla dolu bir cinayet soruşturması, mekanın sessizliğinde gizlenmiş sırlarla dolu. Gece, merakla beklediğimiz o çok şey anlatan sessizliği, yavaş yavaş gelebilecek soruların gölgesinde gergin bir bekleyişle başlıyor. Aynı o Anadolu gecesi gibi, sabır gerektiriyor izlemeye.

Filmimiz, cinayetin ardındaki kurmacayı çözmeye çalışan savcı, komiser, jandarma ve doktor ekibinin etrafında dönüyor. Bu dört adam, Kenan ve Ramazan’ın gömdüğü cesedi aramak için bozkırın derinliklerine dalıyor. Kenan, bir şeylerin peşine düşen ama sarhoşluğunun hatıralarıyla boğuşan bir adam. O ağaç ve çeşme dışında hiçbir şey hatırlamıyor… Ceset ya orada, ya da… Şurası belirsiz, bir tepenin ardında saklanıyor olabilir.

Anadolu’nun engebeli yollarında kurtaza yürüyen bu adamların ruh halleri, belirsizliklerin içinde kaybolmuş gibi. Araba farlarının titrek ışığında kuru otlar savrulurken, gölgeler büyüyor ve karanlık adım adım onları sarıyor. Öyle bir an geliyor ki, Arap Ali’nin, “Çoluk çocuk sahibi olunca anlatacak bir hikâyen olur. Fena mı?” sözü, günlerdir hayal ettikleri İstanbul’a dair özlemlerini ortaya çıkarıyor. Yani… Herkesin sakladığı kendi masalları var. Her yudumda bir başka hayatı derinlemesine hissediyorsun.

Kısacası, Bir Zamanlar Anadolu’da, sadece bir cinayet soruşturması değil; izleyiciyi insanın doğasını, hayatın karmaşasını sorgulamaya yönlendiren bir yolculuk. Her karakter, toplumun gölgede kalan yanlarını gün yüzüne çıkarıyor. Of ya, bu film, kendine bir yer açmayı başarıyor. O yüzden, bu gece de… Yıldızlar kaybolsa bile, anlatacak bir hikâye mutlaka bulmayı vaat ediyor. Uzaklarda beliren o cesedi görmek belki de herkese bir masal olarak geri dönecek…