Ben Robot (2004)

2035 yılı… Çağımızın en büyük paradoksu: Robotlar, hayatımızın her alanına sızmışken, onlardan korkmakta ısrar ediyoruz. “Ben Robot” filmi, işte böyle bir dönemde, Chicago’da geçiyor. Del Spooner (Will Smith), robotların asfalta dökülen betondan farksız olduğu, herkesin onları birer hizmet aracı olarak gördüğü bir dünyada, içsel bir savaş vermekte. Robot fobisini aşması gerek… ama işlerin hiç de düşündüğü gibi gitmeyeceği çok kısa zamanda su yüzüne çıkacak.

Korkunç bir cinayet, kazayla hayatına giren bir dedektifin başını belaya sokarken, onu sıradan bir dava gibi değerlendirmesi imkânsız. Dr. Miles Hogenmiller’ın ölümü, sıradan bir ölüm değil. Bu noktada, Del, kendini robotlar hakkında derinlemesine bir soruşturmanın içinde buluyor. Ne de olsa, bu işin içinde bir robot olduğu iddiası var… Hani deyim yerindeyse, robot dediğin insana benzer, ama insan gibi düşünmesini nasıl engelleyeceksin ki? İçinde bulunduğu karanlık labirentte, kime güveneceğini bilemezken, Del’in aklı olmuş bir yarım kalmış soru var: Acaba robotlar da insanlar gibi hissetmeye başlar mı?

Bridget Moynahan’ın canlandırdığı Susan, Del’in hayatındaki en büyük destek, ama bazen destek de yaralı yerleri açığa çıkarabilir. Filmin kurgusu ve karakter derinlikleri, izleyiciyi her an gerilim içinde tutarken, robotların ve insanların hikâyesinin ne denli iç içe geçtiğini harbiden gözler önüne seriyor. Bir yanda teknolojinin yaptığı devrim, diğer yanda insanın doğası… Ve Del, bu çatışmanın ortasında kalıyor.

Her şey belirsizken, suçlunun kim olduğunu bulmak belki cinayet soruşturmasından daha zor. Del’in ilerlediği yol, sırlarla dolu bir dünya ve izleyiciye en sonunda bir gerçek sunuyor: Cevaplar her zaman basit değil… “Ben Robot”, sadece bir bilim kurgu filmi değil; insanlık hali üzerine düşündüren bir eser. Gerçekle robot arasında ince bir çizgide yürüyen bu aksiyon dolu hikâye, izleyicileri her an tedirgin eden bir yolculuğa çıkarıyor. Ve… bir yudum su içmeden, gerginlikten nefes alamadan bitiyor.