Babam ve Oğlum (2005)

İlk bakışta sıradan bir yolculuk gibi görünse de, “Babam ve Oğlum” filminde her şey derin bir dramın habercisi. Küçük Deniz, yirmi yıllık siyasi bir kırılmanın yarattığı acı dolu bir geçmişle yüzleşmek üzere, annesini kaybettiği günlerden beri hiç tanımadığı dedesinin çiftliğine doğru yola çıkıyor. Ne de olsa, hayatı boyunca sadece anne ve babasından duyduğu hikayelerle büyümüş. Dedesinin kim olduğunu bilmiyor ama bir şey kesin; ailelerinin arasındaki çatışmanın gölgesinde büyüyen tek çocuk o. O dönemde babası Sadık, yani Fikret Kuşkan, toplumun kaosuna karşı duyduğu öfkeyle kendi babası Hüseyin Efendi’ni (Çetin Tekindor) tıpkı bir umduğu gibi hayatından çıkarmış. Yanlış anlaşılan sevgiler, kırılan kalpler… Vallahi, sadece bir çiftlik, bir ağaç ve birkaç kuş sesi değil burada olanlar. Hüzün dolu, bir o kadar da tatlı tuhaflıklarla dolu bir aile ilişkileri. Deniz’in karşısına çıkan herkes – dedesi Hüseyin Efendi, uzun yıllar görmediği babası ve diğer aile üyeleri – kendi dertleriyle boğuşurken Deniz de bir yandan evlat sevgisini keşfetmeye çalışıyor. Aslında, onca yıllık kırgınlık ve kızgınlık içinde, hayattaki en önemli şeyin sevgi olduğunu öğrenecek… Küçük çocuğun içindeki çaresizlik ve ardındaki hikaye bize hiç ummadığımız aydınlıklar sunuyor. Yılan gibi dolaşan hayat, bazen en karanlık köşelerden bile umut ışığını çıkarabiliyor. Aile, bağlar ve sevinçlerle dolu anılar; bütün bunlar hepimizin ruhunda saklı, değil mi? Of ya, bu film sadece bir yolculuk değil, aynı zamanda içsel bir keşif… Yüreğinde bir hüzün ve sıcaklık barındıran herkes için mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıt. Kısacası, “Babam ve Oğlum” bir ailenin tatlı ve acı yüzünü bir araya getirirken, izleyiciyi hem güldürüp hem de düşündürüyor…