Ayla (2017)

“Ayla” filmi, tarihi bir olayın derinliklerine inen, insani duygularla dolu bir yolculuk… 1950’lerin Kore’sinde, savaşın acımasız yüzü ile masumiyetin bir araya geldiği bu öyküde, Süleyman Astsubay’ın hikayesine tanıklık ediyoruz. Kore Savaşı sırasında Türkiye’nin gönderdiği tugayın içinde, bir gün savaş meydanında küçük bir kızla karşılaşır Süleyman. Anne ve babası hayatta olmayan Ayla, bir savaşın içinde bulduğu en büyük umuttur belki de… Süleyman, bu beş yaşındaki kızı o kadar sever ki ona “Ayla” adını verir. Birçok insanın göz ardı ettiği duyguları, iki insan arasındaki karşılıklı sevgiyle harmanlayarak seyirciye sunuyor film.

Ayla ile birlikte geçen 15 ay, savaş koşullarında sevginin ve dayanışmanın ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor. Ama hüznü de içinde barındırıyor bu sevda. Süleyman, dönüş zamanı geldiğinde, Ayla’yı bırakıp gitmek istemez. Çok yoğun, karmaşık hislerle dolup taşıyor bu bölümler. Hem savaşın acı hatıraları, hem de bir kilometre ötedeki evine geri dönme isteği arasında kalıyor. Gerçekten de çok zor bir durumda kalıyor vallahi. Kore yasaları, Ayla’yı yanında götürmesine izin vermiyor, her çareye başvurmasına rağmen bir türlü başaramıyor. O anlarda insan, burada ne kadar çaresiz kalındığını hissediyor…

60 yıl sonra yaşadıkları hepsi unutulmaz anılarla dolu bir buluşma… Hayat onları getirse de, geçmişin izleri hâlâ canlı. Çünkü aşk, özlem, dostluk ve kökler birkaç basit kelimenin ötesinde. “Ayla”, işte bu duygunun çarpıcı bir kanıtı. Yönetmen Can Ulkay’ın ustalığıyla harmanlanan bu dramada, savaşın ortasında kaybettiğimiz umutların da her zaman bir karşılığı olduğunu anlıyoruz. Kıyametin eşiğinde bile çocukluğun ne kadar kıymetli olduğunu gösteriyor film… Of ya, bir kere izlemenizi öneririm, çok etkileneceksiniz.