Ahtapottan Öğrendiklerim (2020)

Ahtapottan Öğrendiklerim, insanı derinden etkileyen bir belgesel-drama örneği olarak karşımıza çıkıyor. Yönetmen koltuğunda Philippa Ehrlich ve James Reed otururken, eldeki hikaye tamamen Craig Foster ve o büyüleyici ahtapot üzerine. Abicim, düşün! Afrika’nın ucunda, güneşin batışını izlerken bir anda karşına bir ahtapot çıkıyor. Yıllarca süren deniz yolculuklarının ardından, bu küçük deniz dostu, merakla dolu gözleriyle sizi bekliyor. Vallahi, her hareketinde hayatın bir dersini barındırıyor.

Craig, her gün denizde geçirdiği saatlerde, bu muhteşem yaratığın inine girmeyi başarıyor. Adeta onun dünyasına özlemle girmiş, aylar boyunca izleyerek onun güvenini kazanıyor. Böyle bir bağ kurmak, insanla doğa arasındaki o efsanevi ilişkiyi gözler önüne seriyor. Hayvanı tanıdıkça, aslında kendini de daha iyi tanımaya başlıyor. İşte burada devreye giren hüzün, merak ve bağlılık; her sahnede kendini hissettiriyor.

Filmin belki de en etkileyici yanı, ahtapotun sadece bir hayvan olmaması. O bir öğretmen, bir dost. Ahtapota dair keşifler, hem onun iç dünyasına hem de insanın doğaya olan tutumuna ışık tutuyor. Harbiden, her bir sahne tek başına bir sanat eseri gibi. Doğanın kollarında kaybolmuş gibi hissedip, gözlerinizi ekrana dikip yaşamı tasavvur etmek; işte bu film tam da bunu sağlıyor. Özellikle ahtapotun zekası ve onunla kardeş gibi gelişen durum, izleyiciyi bambaşka bir yere taşıyor.

Sonuçta, Ahtapottan Öğrendiklerim, belgesel dünyasında yer alan nadir mücevherlerden biri. Doğanın mucizelerini ve insanın onlarla olan bağı, yaşanmış bir hikaye ile harmanlayarak bize sunuyor. Ne kadar değerli ve kırılgan bir ilişki olduğu, her sahnede içten içe tartışılıyor. Bu belgesel, insana yalnızca bir ahtapotun değil, kendisinin de öğretmeni olabileceğini gösteriyor gibi…