The Last of Us (2023)

Dünya, pandeminin kıyamet senaryosuna dönüştüğü yirmi yılın ardından, yepyeni bir düzene ev sahipliği yapıyor. “The Last of Us” filmi, bu altüst olmuş dünyada hayatlarını sürdürmeye çalışan Joel ve Ellie’nin hikayesini bütün duygusallığıyla gözler önüne seriyor. Liza Johnson, Ali Abbasi ve Mark Mylod gibi deneyimli yönetmenlerin ellerinde, izleyicileri derin bir yolculuğa çıkaran bir yapım ortaya çıkıyor. Harbiden, gözlerimizin önüne gelen manzara, sadece bir kıyamet sonrası değil, aynı zamanda insanlığın en temel duygularının bir savaşı…

Joel, geçmişinin karanlık köşelerinden kaçarken, Ellie ise hayatta kalmanın ötesinde bir amaç arıyor. İkisi de aslında birbirlerinde bir parça kaybolmuş, yaralı ruhların buluşması… Belli bir görev doğrultusunda yola çıkmaları, onları hem içsel bir hesaplaşmaya hem de dışsal bir mücadelenin ortasına sürükler. Görevleri, her şeyi değiştirecek bir güdüyle yola çıkmak olsa da, bu yolda karşılaşacakları tanıdık örgütler, mutantlar ve diğer hayatta kalanlar, ikilinin bağlılıklarını, inançlarını sorgulamalarına neden olur.

Bella Ramsey’nin Ellie performansı, genç yaşına rağmen derin bir duygu yelpazesini izleyiciye aktarıyor. Bazen umutsuz, bazen komik, ama her daim güçlü. Öte yandan Pedro Pascal’ın Joel karakteri, otoriter bir baba figürü olarak, hem koruma içgüdüsüyle hem de kaybın ağırlığıyla izleyicilere duygusal bir kargaşa yaşatıyor. Vallahi, ikisinin dinamiği gözler önünde bir aşk hikayesine dönüşürken, aynı zamanda dostluk, fedakarlık ve hayatta kalmak için verilen mücadele ile dolup taşıyor.

“The Last of Us”, fantastik bir kurgu olsa da, insan ruhunun karmaşıklığını ve dayanıklılığını öyle derin bir şekilde işliyor ki… Aslında hepimizin tanıdığı o evrensel duyguları, kaygıları, sevinçleri bir araya getiriyor. Level atlayan bir video oyununun filmi olmaktan daha fazlası; izleyenlere, sadece görsel bir şölen değil, ruhunu sarsan bir hikaye sunuyor. En nihayetinde, bizi hayatta tutan bağların, onu nasıl inşa ettiğimizin altını çizen bir yapım…