Madrid, 1987 (2012)

1987 yılının Madrid’i… Sokaklar, günün yoğun akışında kaybolmuş insanlar, hayalleriyle yürüyenler ve tutkulu bir atmosfer… David Trueba’nın yönettiği “Madrid, 1987” filmi, tam da burada başlıyor. Barcelona’dan gelen genç bir üniversite öğrencisi, gazeteciliğin acımasız dünyasına adım atan kıdemli bir muhabirle karşılaşıyor. Ah, ne sürpriz değil mi? Bu ikili arasındaki tesadüf bile, aslında hayatın ne denli beklenmedik güzelliklerle dolu olabileceğinin bir işareti…

Biri tecrübeli, diğeri genç; biri geçmişin ağırlığını hissederken diğerinin nefes alacak kadar taze bir heyecanı var. Bazen 1987’nin Madrid’inde, bazen de kalplerinin derinliklerinde. Tüm bunlar, sıradan bir buluşmanın kendi içindeki tutku dolu keşif yolculuğuna evriliyor. Yan yana oturduklarında, dünyanın en masum tartışmalarından tutun da, iktidar, aşk ve cinsellik üzerine olan derin düşüncelere kadar birçok konuya dalıyorlar. Aralarındaki çekim, izleyiciyi adeta ekrana bağlıyor; gözlerini alamıyorsunuz. Vallahi, her sahnede biraz daha içini çekerek yaşadıklarıların etkisine kapılmamak elde değil…

Bütün bu karmaşanın içinde, Madrid’in kalabalık caddeleri ve tarihi binaları birer arka plan, hayallerin peşinden koşma cesaretiyle dolu gençliğin sembolü haline geliyor. Ortaya çıkan şey ise sadece bir aşk hikayesi değil, aynı zamanda bireylerin kendilerini keşfetme yolculuğu… Bir muhabir ile bir öğrencinin ilişkisi, aslında tüm sırların, yanlış anlamaların ve büyük gerçeklerin iç içe geçtiği bir tabloya dönüşüyor. Her an, her bakış; bir sorunun cevabı, bir duygunun itirafı olabiliyor.

Gerçekten de, iki farklı dünyanın buluşmasında hayatın tadını çıkarmak için ne kadar beklememiz gerektiğini sorgulatıyor… Ah, bu filmdeki anlar, duygular, düşünceler… Hepsi bir araya geliyor ve izleyiciye unutulmaz bir deneyim sunuyor. Hayatın her anının kıymetini bilmek adına izlenmesi gereken bir yapım, kesinlikle!