Gençlik (2015)

Fred ve Mick, hayatları boyunca pek çok kez karşılaştıkları gibi, bu kez de Alpler’in kalbinde, muhteşem manzarasıyla bezenmiş bir kaplıca otelinde bir araya geliyorlar. İkisi de farklı yollar kat etse de, dostluklarının derinliği, bu sessiz otelin içinde yankılanıyor adeta. Fred, emekli bir besteci, call it a day, müzikten uzaklaşmış; Mick ise halihazırda son filmi üzerine kafa yoran bir yönetmen. İkili, hayatın karmaşasından kaçıp bu huzurlu sığınağa adım attıklarında, geçmişten getirdikleri anılar ve geleceğe dair düşünceler içinde kayboluyorlar… Bazen durup birbirlerine bakıyorlar; bazen de hayli hüzünlü anılarla gülümseyip geçmiş günleri yad ediyorlar.

Oteldeki genç jenerasyonun enerjisi, Mick’in zihninde yeni bir film projesi için ilham kaynağı olurken, Fred de bazı şeyleri sorgulamaya başlıyor. Yeniden müzik yapmak… Onun için, zor ama bir o kadar da rahatlatıcı bir karar. Hayatına bir tür pasif direniş olarak süzülen bu dinlencenin içinde, kendi çocuklarıyla da yüzleşiyor. Toplum, ilişkiler, zaman… Her şey elhamdülillah o kadar karmaşık ki. Neredeyse her tondan bir müzik parçası gibiler; her anın melodisi farklı, her duygu imgeler içinde kaybolmuş.

Mick, otelin yeni sakinleriyle tanışırken, kendi filmine taşımak üzere ölçümlerini alır… Harbiden! İnsanlar arasındaki süreklilik, onu çekiyor. Genç nesil, onu hayata bağlarken, Fred’in içindeki müzikal ateşi ateşliyor gibi. Ama bir yandan da geçmişe takılıp kalmak mı? Kendini kaybetmek mi? Bu sorularla hesaplaşırken, dostlukları; müziğin ve sanatın derin kapıları aralanıyor. Kısacası, bu film, hem geçmişin derin izlerini hem de geleceğin belirsizliklerini iç içe geçirerek etkileyici bir yapı oluşturuyor. Ve bir noktada, hepimizin geride bıraktığı hayallerle ilgili… Unutulmayan melodiler içinde kaybolmak, gerçekten de herkes için bir yolculuk.