Baba (1972)

Mario Puzo’nun kaleminden fırlamış, Francis Ford Coppola’nın ustalığıyla beyaz perdeye yansıyan “Baba” (1972), yalnızca bir mafya hikayesi değil, aynı zamanda ailenin, güç mücadelesinin ve sadakatin derinlikli bir incelmesi. Vito Corleone (Marlon Brando), New York’un gölgesinde yükselen İtalyan kökenli bir mafya lideri olarak, hem karanlık işlerin patronu hem de aile bağlarının en sağlam örneği. Filmin ilk anlarında, Don Corleone’nin evinde, kutsal bir yüzük gibi parlayan o derin sessizlik… İşte, burada her şey başlıyor.

Al Pacino’nun canlandırdığı Michael, babasının yanında yetişmiş ama asla onun gölgesine sığınmayan bir genç adam. Aile için savaşmaya girecek mi? Yoksa kendi yolunu mu seçecek? Drama ve CRM unsurlarının ustaca iç içe geçtiği bu yapıtta, gösterilen her kan, her gözyaşı, aynı zamanda ailenin dayanışmasının ve zor seçimlerinin bir yansıması. Öte yandan, James Caan ve Robert Duvall gibi oyuncular da bu koca ailenin dinamiklerini ustalıkla canlandırıyorlar. Of ya, gerçekten de izlerken insanı içine çekiyorlar, hissettiriyorlar…

Haliyle, “Baba”, yalnızca aksiyon ve çatışmalarla değil; aynı zamanda karakterlerin içsel çatışmaları, aile bağları ve ahlaki ikilemlerle dolu. Vito’nun yeri geldiğinde bir politikacıyı, diğer bir zamanında düşmanı nasıl bir hamleyle alt ettiğini görünce, gerçekliğin ve kontrol duygusunun ne kadar ince bir çizgide olduğunu anlıyoruz. Özellikle Don Corleone’nin politikacılarla kurduğu güçlü ilişki… Nasıl bir network değil mi? Şöyle bir bakınca, diğer mafya ailelerine kafa tutan bir strateji o…

İşte bu yüzden “Baba”, sadece bir film değil; içinde aşkı, hüsranı ve intikamu barındıran bütün bir dünya. İzlemek için sabırsızlanıyorsanız, hazırlıklı olun… çünkü Corleone ailesi sizi içlerine çekecek. Başka bir şey yok… sadece gerilim, drama ve hafızalardan silinmeyecek anlar.